Search

de achtste dag van quarantaine

Updated: Mar 7, 2021

today's topic: thoughts in Seoul, Korea throughout the quarantaine period during the COVID-19 pandemic



today’s mood: 영감을 받았습니다

today’s music suggestion: Different Waters, Coely (Belgian artist)

https://open.spotify.com/album/77WZ1J2FUsry4UiyasJ8c5?highlight=spotify:track:6odS03bZ5BzR7AOWRgrWv1

https://genius.com/Coely-different-waters-lyrics

Het is een regenachtige ochtend, maar gewikkeld in de lakens van mijn bed zit ik aan het raam met een knus gevoel. Reeds als kind hield ik van de regen: ik trok steeds zo snel mogelijk mijn regenjas en regenlaarzen aan en rende vervolgens naar buiten om doorheen de plassen van de tuin te huppelen en zoveel mogelijk druppels met mijn gezicht op te vangen.

today’s new Korean vocabulary: 여가 생활, 문화 생활

today’s new Korean grammar: -으로, -으니까

Ik voel me goed vandaag. Ik ben deze ochtend om 5 uur ’s ochtends opgestaan. Eerst heb ik een ab- en butt-workout gedaan, vervolgens heb ik me gedoucht en erna heb ik onmiddellijk mijn Koreaanse schoolboeken erbij genomen. Ik heb vandaag enkele nieuwe woorden geleerd. Tijdens het maken van mijn oefeningen kwam ik de volgende zin tegen: “친구들이 나를 만나려고 서울로 왔어요.”. Dit wil zeggen: “Mijn vrienden kwamen naar Seoul om me te bezoeken.”. Deze zin inspireerde me om een berichtje naar mijn “nonkel” uit Korea te sturen. Ik voelde me fier want dit is één van de eerste keren dat ik een berichtje volledig kan samenstellen zonder te steunen op de Koreaanse vertaal-app Papago. Ik stuurde hem: “삼촌 안녕하세요! 오랜만이예요. 잘 진에요? 어머니와 저는 잘 지내고 있어요. 저는 한국에 왔어요. 서울에 상명 대학교에서 한국어를 공부 할 거예요. 삼월 십오일 월요일에 제 수업이 시작할 거예요. 삼촌은 시간이 있으면 저는 삼촌을 만나려고 부산으로 올 거예요. 안녕히 계세요.”. Dit wil zeggen: “Dag nonkel! Lange tijd geleden. Hoe gaat het met jou? Het gaat goed met mijn mama en mij (*ik heb de indruk dat het een Koreaanse gewoonte is om de gezondheid van ouders hierbij te vernoemen*). Ik ben naar Korea gekomen. Ik zal Koreaans studeren aan Sangmyung Universiteit in Seoul. Mijn lessen beginnen op maandag 15 maart. Indien mijn oom tijd heeft, dan zal ik naar Busan komen om hem te bezoeken (*indien ik het mezelf correct heb aangeleerd is het de gewoonte om iemand niet rechtstreeks met u en jij aan te spreken, maar met iemand zijn aanspreektitel of relatie-titel*). Tot ziens.”.

today’s story-time in Korea: my Korean uncle from the Oryukdo Islands in Busan

Toen mijn mama en ik een jaar en een half geleden voor de tweede maal als tourist naar Korea reisden, verbleven we naast een tiental dagen in de hoofdstad Seoul eveneens enkele dagen in de kuststad Busan. Er bestaat een rechtstreekse treinverbinding van Seoul naar Busan waarmee het een drie tal uur reizen is. Op een bewolkte voormiddag in Busan besloten mijn mama en ik een wandeling te maken langs de kustlijn van Oryukdo (vijf-zes eiland). De afkomst van de naam van de eilandjes Oryukdo is als volgt: afhankelijk van de positie waarin de kijker zich bevindt, is het aantal pieken van de Oryukdo eilandjes verschillend. Vanuit het oosten kan men slechts vijf (in het Koreaans “오” of “o”) pieken of eilanden (in het Koreaans “도”) zien, terwijl men vanuit het westen zes (in het Koreaans “육” of “yuk”) pieken of eilanden kan zien. We namen een taxi naar de Oryukdo Skywalk. Vanuit dit startpunt hebben we een uitzicht op de vreemde vormen van de Oryukdo eilandjes die ten oosten zijn gelegen van het Jeoryeongdo eiland. *Ik neem je via de reels op mijn instagram-account seoulbreather even mee naar dit mooie uitzicht.*

Wanneer we bij het einde van onze wandeltocht aankwamen, op de overgang tussen de met asfalt aangelegde grond met de aardige en rotsige ondergrond waarop we de afgelopen uren hadden gewandeld, stopte mijn mama. Natuurlijk, als de grote cafeïne-liefhebber (lees: /verslaafde) die ze is, had ze de geur van koffie geroken. Bij de kleine caravan, van waaruit een aardige man met een strooien hoed ons een koffie aanbood, rustten we even uit. Even later kwam op deze afgelegen plek een jonge vrouw aan, een Vlaamse studente uit Limburg, die ons de weg vroeg en waarmee we even bleven napraten. Natuurlijk wekte dit interesse bij de man op, wanneer hij twee Aziatische vrouwen met een blanke vrouw in een aan hem onbekende taal zag spreken. Nadat de jonge vrouw vertrok, sprak hij ons aan. In het Engels en gebroken Koreaans stelden we ons voor. De man ontwikkelde onmiddellijk een sympathie voor mijn mama en haar adoptie-verhaal en het leek alsof hij zich hiervoor verantwoordelijk (lees: han) voelde. Hij nodigde ons uit op een etentje: een soort varkenssoep in een lokale tent in Busan en een ijsje in de multinationale Burgerking, met als afsluiter een leuk uurtje in een karaoke-tent (“노래방”, *video’s will not be exposed*). Op het einde van de gezellige avond wisselden we onze Kakao-talk (*het Koreaanse equivalent van WhatsApp*) gegevens uit en namen we afscheid. De man die we slechts enkele uren geleden hadden leren kennen is al snel zoals een Koreaanse broeder (“오빠”) voor mijn mama en zoals een Koreaanse nonkel (“삼촌”) voor mezelf geworden.

67 views1 comment

Recent Posts

See All

de trip