Search

de trip

today's topic: my first solo-travel to Seoul, South Korea during the COVID-19 pandemic



today’s mood: 준비됐습니다

today’s music suggestion: On My Own, Coely (Belgian artist)

https://open.spotify.com/album/77WZ1J2FUsry4UiyasJ8c5?highlight=spotify:track:6odS03bZ5BzR7AOWRgrWv1

https://genius.com/Coely-on-my-own-lyrics

*Frankfurt for the night, Korea for a week*

Zondagochtend 21 februari 2021. Een zonnige winterdag die ons eraan herinnert dat het begin van de lente nadert. Een maand lang heb ik afgeteld naar deze dag en eindelijk is het zo ver. Vandaag vertrek ik voor zes maanden naar Korea om er als beursstudente op een universiteit in Seoul Koreaans te leren. Na een emotioneel afscheid van mijn (m)oma, word ik door mijn tante en nicht met enthousiasme uitgezwaaid. Stilte in de wagen die me naar de luchthaven in Zaventem brengt. Ik voel me licht nerveus. Ik ben goed voorbereid, maar toch word ik geplaagd door doemdenkende vragen: “Ik heb toch alles mee?”, “Zal mijn reiskoffer niet te zwaar zijn?”, “Wat als ze me om één of andere reden tegenhouden?”. Alsook de meest triviale vragen zoals “Was het nu echt nodig om last minute die pyjama in mijn handbagage om te wisselen voor die training?” spoken door mijn hoofd. Mijn mama spreekt me aanmoedigende woorden toe. Aan de drop-off van de luchthaven omarm ik haar voor een laatste keer.

Vanaf nu sta ik er alleen voor in dit grote avontuur. Ik haal diep adem en zeg tegen mezelf dat het allemaal goed komt. Indien er een probleem zich voordoet, dan bedenk ik er wel een oplossing voor. Ik stap met (zelf)vertrouwen de luchthaven binnen. In de vertrekhal zie ik het grote zwarte bord met de dagelijks vluchten ophangen. Ik lees erop af naar welke balie ik me moet begeven en wandel ernaar toe. Een vriendelijke jonge passagiersconsulente verwelkomt me. Mijn koffer staat op de weegschaal: “fuck, zoals verwacht, mijn reiskoffer is twee kilogram te zwaar”. De vrouw is gelukkig zo vriendelijk om het voor me door de vingers te zien omwille van mijn verre en lange reis. Zo, ik heb mijn vluchttickets en mijn bagage is ingecheckt. Ik wandel vlekkeloos doorheen de douane, maak even een tussenstop bij Starbucks (vanille frappuccino is definitely my new favorite), ervaar een onnodige paniekaanval omdat ik voor enkele seconden ervan overtuigd ben dat ik mijn smartphone heb verloren, en begeef me vervolgens naar de gate. Klaar voor vertrek.

Wij bevinden ons nog steeds in het midden van een pandemie en dit is ook op de luchthaven zeer duidelijk. Er zijn amper mensen op de luchthaven in Zaventem en Frankfurt, alsook op het vliegtuig naar Frankfurt en Incheon. Eens aangekomen in de luchthaven van Incheon passeer ik een reeks aan loketten. Naast de loketten waar de gewoonlijke procedures van paspoort en visa checks plaatsvinden, wandel ik ook voorbij een loket waar mijn temperatuur wordt opgenomen en mijn negatieve pcr-test uit België wordt nagekeken en een ander loket waar men een zelf-quarantaine app op mijn smartphone installeert. Ik haal mijn bagage op en wandel binnen in de aankomsthal. Ik kijk rond, maar uiteraard staat niemand me op te wachten. Al gauw word ik verder begeleid om een transportmiddel uit te kiezen waarmee ik me naar mijn accommodatie zal begeven. Als reiziger kan je kiezen tussen een quarantaine taxi of een quarantaine bus. Ik kies voor de goedkopere quarantaine bus die zich vier maal per dag naar Seoul begeeft. Ik moet enkele uren wachten op het vertrek van mijn bus dus ik maak even een stop bij een cafétje om een koffie te drinken en een broodje te eten. Ik kijk voor de eerste keer op mijn gemak rond. Ik voel me thuis. Als half-Aziatische opgegroeid in het Westen vind ik het vervreemdend om uitsluitend door Aziatische gezichten omringd te worden, maar als leerling Koreaanse taal voel ik de kriebels in mijn buik om overal de Koreaanse tekens te lezen. Mijn bus vanuit de luchthaven naar Seoul vertrekt en maakt tussenstops in de verschillende districten van de hoofdstad.

Aangekomen in het district van mijn quarantaine verblijf, stap ik over in een quarantaine taxi met twee andere Koreaanse vrouwen. Ik geraak aan de praat met een van hen. Ze is een Koreaanse die in Colombia is opgegroeid, nadien haar tienerjaren in Korea heeft doorgebracht en vervolgens terug naar Colombia is verhuisd. Ik voel me al snel op mijn gemak na deze eerste kennismaking. Mijn beste vriendin is afkomstig van Colombia en samen hebben we er op zestienjarige leeftijd vijf weken in de zomervakantie doorgebracht. Ik ben enthousiast en roep enkele herinneringen aan deze reis op. De taxi zet ons op hetzelfde punt af. De accommodatie van haar zus, waar ze haar quarantaine zal doorbrengen, is op wandelafstand van mijn quarantaine plaats gelegen. Ze helpt me eerst om mijn adres te vinden en vertrekt nadien naar het hare. Eindelijk, 24 uur later, begeef ik me op mijn quarantaine appartement.

De start van mijn veertien dagen isolatie begint.

59 views0 comments

Recent Posts

See All