Search

waarom deze reis naar Korea zo belangrijk voor me is?

Het is vrijdagochtend 5 maart. Na twee weken in zelf isolatie door te brengen (en de ermee gepaard gaande writersblock te ervaren), heb ik eindelijk de juiste woorden, of eerder het juiste woord, gevonden om het antwoord op deze vraag te onderbouwen. Ik beluisterde gisterenavond de podcast “What is "Han/"? The Unspoken Emotion Behind Korea's Dramas & Sad Songs” van The Halfie Project (zie later). Initieel sprak het woord “Han” in de titel mij aan vanwege mijn naam, maar nadat ik de podcast had beluisterd, werd ik overweldigd door een reeks aan emoties. Het woord “han” resoneerde bij me en voelde zeer alomvattend aan om mijn gevoelens mee te beschrijven.

Han is een diepgewortelde emotie die het Koreaanse volk ervaart ten gevolge van het onrecht en de onderdrukking doorheen haar geschiedenis. Het Koreaanse schiereiland hield in de afgelopen eeuw stand tegen de Japanse bezetting, maar werd verdeeld in een noordelijk en een zuidelijk halfrond ten gevolge van de Koreaanse (lees: Koude) oorlog. Families werden van elkaar gescheiden en geliefden werden uit elkaar gerukt door de onenigheid tussen twee door buitenaf opgelegde ideologieën, het kapitalisme en het communisme.

Han wordt (volgens een essentialistische visie door theoloog Suh Nam-dong) omschreven als "een gevoel van onopgeloste wrok tegen geleden onrecht, een gevoel van hulpeloosheid vanwege de overweldigende tegenspoed, een gevoel van acute pijn in de ingewanden en darmen, waardoor het hele lichaam wringt en kronkelt, en een hardnekkige drang om wraak te nemen en het onrecht te herstellen - al deze dingen samen”.

Echter, "het complex van emoties die voortvloeien uit het traumatische verlies van collectieve identiteit" en “het constant het gevoel minder dan compleet te zijn”, waarmee dr. Michael D. Shin de han-ervaring van de moderne Koreaan omschrijft, kan eveneens worden herkend door talloze andere etnische groepen die doorheen hun geschiedenis collectief leed hebben ervaren. Enkele voorbeelden vindt men terug bij Inheems Amerikanen die na de ontdekking van hun continent grotendeels werden uitgeroeid en van wie de overlevenden werden verdreven naar reservaten, of bij de Joden wiens leven massaal tijdens de tweede wereldoorlog werd ontnomen, of bij Afro-Amerikanen die eeuwenlang werden onderworpen aan slavernij en die op heden nog steeds hun gelijkheidsrecht in betogingen zoals “Black Lives Matter” moeten opeisen.

Hoewel, ook op individuele basis kan een persoon het verlies van zijn of haar identiteit ervaren. En zo komen we aan bij mijn verhaal, of eerder de traumatische herinneringen van mijn moeder, die zeker ook een impact (lees: han-gevoel) op mij hebben nagelaten. Mijn mama is een Zuid-Koreaans geadopteerde. In de lente van 1970 werd ze in de hoofdstad Seoul geboren als de dochter van een Koreaanse moeder en vader. Mijn mama gelooft dat ze haar vader voor haar ogen heeft zien sterven. Nadien doolde ze zonder thuis hand in hand met haar moeder doorheen de straten van Seoul. Haar moeder had zwarte golvende haren en droeg dagelijks rode lippenstift. Op een dag werd ze echter door haar moeder afgezet bij een (aan haar onbekend) gezin. Volgens de herinnering van mijn mama nam haar moeder met de volgende woorden afscheid: “Wanneer ik geld heb, dan kom ik je terug ophalen.”. Ze zag haar nooit meer terug. Tijdens haar verblijf bij dit gezin, werd ze op een koele voorjaarsavond door hen op straat gezet. Als vijfjarige kleuter slenterde ze ’s nachts hulpeloos doorheen de straten van haar buurt. Een onbekende voorbijganger merkte haar op en bracht haar naar een politiecentrum in het oosten van Seoul. De hierop volgende dag werd ze onmiddellijk vervoerd naar een weeshuis voor pasgeborene. Nadat een tweetal maanden verstreken, werd ze overgebracht naar een ander weeshuis waarin kinderen van haar leeftijd en ouder verbleven. Ze herinnert zich de verjaardagsliederen die ze er zong, de tekeningen die ze er met wasco's maakte (en waar ze bijgevolg voor de eerste keer in aanraking kwam met haar eigen creativiteit) en de bruingebakken rijst die ze er berig uit de pan schraapte, maar ook hoe ze zich op school samen met de andere weeskinderen zonder uniform zichtbaar van de andere leerlingen onderscheidde en hoe ze in het weeshuis werd geslagen wanneer ze niet luisterde. De herinnering aan haar moeder vervaagde niet, maar langzaamaan begon ze te dromen van een betere toekomst ergens ver weg vandaan. Zeldzaam, maar op achtjarige leeftijd ging deze wens in vervulling. Ze werd voorbereid op haar vertrek en op het einde van de winter in 1978 op het vliegtuig naar België gezet. Mijn oma wachtte samen met twee van haar dochters mijn mama ongeduldig in de luchthaven van Zaventem op. Mijn mama werd dankzij mijn oma een nieuwe thuis met nieuwe kansen in het Westen geschonken, maar dit neemt niet weg dat zij van haar biologische familie werd gescheiden en een inheems culturele identificatie werd ontnomen.



Deze reis is mijn poging om deze biologische en culturele afstand voor zowel mijn moeder als mezelf in te perken.


 

today's topic:

mijn persoonlijke 한


today's mood:

감정적으로 무겁습니다


today’s podcast:

https://www.youtube.com/watch?v=mnJOv-Ernnw&t=1202s

The Halfie Project:

Een podcast gecreëerd door een jonge vrouw met Koreaans/Kaukasische roots en haar man met Koreaans/Afro-Amerikaanse origine die andere individuen van (gemengde) Koreaanse afkomst helpt met hun persoonlijke en culturele identificatie en zo, door het gevoel van herkenning dat tussen hen allen heerst, een gemeenschap creëert.


today’s song suggestion:

https://www.youtube.com/watch?v=zFyndK9VOCk

A (我) Ri (理) Rang (朗)', gebaseerd op de Chinese karakters, betekent "mijn ware zelf te vinden, het te beheersen, en het naar verlichting te leiden om er gelukkig mee te zijn." Arirang is een Koreaans liefdeslied, vaak als het nationale volkslied beschouwd, dat de scheiding tussen geliefden beschrijft en het gevoel als gevolg van deze scheiding in het hart van de betrokkenen belichaamt.



152 views0 comments

Recent Posts

See All

de trip